فلسفه های خاکستری

یا لطیف

این بار فلسفه هایم لاجوردی نیست.

امروز می خوام حرف های خاکستری بزنم.

فلسفه آدم هایی که چهره های خود را با نقابی از دورویی پو شانده اند.

تا چهره واقعی آنها پیدا نباشد.

از کسانی که هر طور خواستند با من رفتار کردند.

آدم های دروغگویی که بی جهت به آنها اعتماد کردم.

وتاوان سنگین آن را هم پس دادم.

کسانی که تلاش می کنم آنها را ببخشم ولی نمی توانم.

فلسفه روزهای بی ارزش زندگی که برای  من

از برگ های خشکیده زیر پای عابران بی ارزش تر است.

فلسف این که چطور میشه آشنا ترین آشنا ها

تبدیل به غریبه هایی شوند که هیچ گاه نمی شناختم.

فلسفه دوستان نا رفیق ..........

توی این روزای بیقراری حس می کنم تو هم

مرا فراموش کردی.

یا شاید من فراموش کردم که تو  هیچ گاه مرا فراموش نمی کنی.

امید که دوباره با فلسفه های لاجوردی بیام.

یا حق