یا لطیف

سلامی سرشار حس دوستی به همه دوستانی که همیشه همراه

 

و همسفر من بود ه اند و هستند.و عذر خواهی از یه وقفه طولانی

 

که تقریبا دو ما ه شد که آن هم به خاطر مشغله کاری من بود.

 

به یاد همه شما بودم.اومدم تا دوباره با هم باشیم.تا دوباره به کاری که

 

عا شقشم در کنار بقیه کارهایم بپردازم.

 

واین شعر برای شروعی دوباره:

 

صبور باش

آن زمان که روزهای تو ره بدانجا نمی برند که باید

 

وقتی که حجاب ابرهای انبوه،آسمان را

 

نهان می دارد.

 

وراه که  بر آن گام  نهاده ای دشوارمی گردد و ناهموار

 

باری صبور باش

 

و چون آن که بر آن می کوشی بر نمی دهد

 

هنگامی که گرفتگی پیشانی برگشادگیٍ لب

 

فزونی می یابد

 

و آن لحظه که می پنداری همه چیز فرو می پاشد آری صبور باش.

 

نومیدی گاه اگر به دل نشیند ،چه باک

 

دست از طلب نباید داشت

 

که خورشید همواره در آسمان است

 

پیوسته در جایی می درخشد.

 

دست فراز آر،به جان بکوش

 

پرده های ابر بدر

 

و پیوسته به خاطر نگهدار:

 

هر روز به تمامی فرصتی دیگر است

 

تنها بردباری پیشه کن به اطمینان

 

که بخت هماره یار تو خواهد بود.

 

کولین مک کارتی