و خدایی که در این نزدیکی است
دلم گرفته، نه از روزگار که از آدمایی که با کارا و حرفاشون
حیثیت دوستی رو به بازی گرفتن ........
از کسانی که فقط به ظاهر دوست هستن در باطن از دشمن بدترن!!
آدمایی که اسم دوست رو با خود یدک میکشن اما حتی نمی دونن
و نمی فهمن یعنی چی؟
تو دنیای اونا، دوستی یعنی خراب کردن یه عده برا ی رسیدن به
اهداف خودشون.
یعنی زیر پا گذاشتن حرمت دیگران!!!
اگه این حرفا رو اینجا میگم فقط برای اینه که اینجا میتونم حرف دلم رو بگم.
حداقل اینجا دوستایی دارم که حتی با این که منو ندیدن منو می فهمن!
کسانی نیستن که با حرفاشون اشکامو در بیارن.
نمی خواستم بعد از این همه مدت که اومدم این حرفا رو بگم .
اما حداقل شما دوستای ندیده منو درک کنید!
ببینید که خیلی راحت کسانی که فکر می کنید بهترین دوستای
دنیا هستن دلت رو می شکنن خیلی راحت تر از اونی که فکرشو بکنی!!!
الان که این حرفا رو میگم حس بدی دارم مثه کسی که که غرورش رو شکستن
و حتی از شکسته هاش نگذشتن و اونا رو هم زیر پا له کردن!!!
دیگه هیچ چیزی نمی تونه این دل شکسته رو التیام ببخشه
دیگه هیچ حرفی نمی تونه این حس و حال رو نسبت به اون به ظاهر دوستان
عوض کنه!!!
دیگه من اون سمیرایی نیستم که بتونم یا بخوام که اون به ظاهر دوستانی
که با من مثه عروسک خیمه شب بازی فقط بازی کردن رو ببخشم!
شنیدم میگن حتی دشمنتون رو به خدا واگذار نکنید
اما همین جا میگم که همه اونایی که خدا خودش بهتر میدونه
به خودش واگذار کردم.
دیگه اشکام مجالی برای ادامه حرفام نمیگذارند چون از پس این پرده
اشک نمی تونم ببینم چی می نویسم!!!!!!!!!!